گذشته.
به علاوه در آيه قبل، سخن از مجازات دنيوى ستمكاران در ميان بود، در اين آيات بحث از مجازات اخروى آنها مى‌شود و به اين ترتيب پيوندى روشن دارند.
نخست به عنوان يك قانون عمومى مى‌فرمايد: «از تمام كسانى كه پيامبران به سوى آنها فرستاده شدند، به طور قطع در روز قيامت سؤال مى‌كنيم» «فَلَنَسْئَلَنَّ الَّذينَ أُرْسِلَ إِلَيْهِمْ».
نه تنها از آنها سؤال مى‌كنيم «از پيامبرانشان نيز مى‌پرسيم كه رسالت خويش را چگونه انجام دادند» «وَ لَنَسْئَلَنَّ الْمُرْسَلينَ».
بنابراين، هم رهبران مسئولند و هم پيروان، هم پيشوايان و هم تابعان، منتها چگونگى مسئوليت‌هاى اين دو گروه متفاوت است.
حديثى كه از امير مؤمنان على عليه السلام در اين زمينه نقل شده، نيز اين معنى را تأئيد مى‌كند، آنجا كه مى‌فرمايد: فَيُقامُ الرُّسُلُ فَيُسْئَلُونَ عَنْ تَأْدِيَةِ الرِّسالاتِ الَّتِى حَمَلُوها إِلى‌ أُمَمِهِمْ فَأُخْبِرُوا أَنَّهُمْ قَدْ أَدُّوا ذلِكَ إِلى‌ أُمَمِهِمْ ...:
«پيامبران را نگه مى‌دارند و از آنها سؤال مى‌كنند كه آيا رسالت خويش را به امت‌ها رساندند يا نه؟ آنها پاسخ مى‌گويند كه: اين وظيفه را انجام داده‌اند». «١»
در روايت ديگرى كه در تفسير «على بن ابراهيم» نقل شده نيز به اين معنى تصريح شده است. «٢»
***