پس از فعاليت‌هاى روزانه به استراحت پرداخته بودند به سراغ آنها آمد» «فَجائَها بَأْسُنا بَياتاً أَوْ هُمْ قائِلُونَ».
درست در ساعات غفلت، ساعاتى كه انسان‌ها به خيال خام خود براى آسايش و استراحت انتخاب كرده‌اند.
***
در آيه بعد، سخن را چنين ادامه مى‌دهد: «آنها به هنگامى كه در گرداب بلا گرفتار مى‌شدند و طوفانِ مجازات، زندگيشان را در هم مى‌كوبيد، از مركب غرور و نخوت پياده شده، فرياد مى‌زدند: ما ستمگر بوديم و اعتراف مى‌كردند كه ظلم و ستم‌هايشان دامانشان را گرفته است» «فَما كانَ دَعْواهُمْ إِذْ جائَهُمْ بَأْسُنا إِلَّا أَنْ قالُوا إِنَّا كُنَّا ظالِمينَ».
ولى اين بيدارى سودى نمى‌بخشد، اعتراف به ظلم زمانى مفيد واقع خواهد شد كه بلا نازل نشده و فرصت جبران باقى مانده باشد!
***
نكته‌ها:
١- منظور از «قَرْيَه»
«قَرْيَه» در اصل از ماده «قَرْى» (بر وزن نهى) به معنى «جمع شدن» آمده، و چون قريه مركز اجتماع افراد بشر است، اين نام بر آن اطلاق شده است.
از اينجا روشن مى‌شود كه: «قريه» تنها به معنى «روستا» نيست، بلكه هر گونه آبادى و مركز اجتماع انسان‌ها اعم از روستا و شهر را شامل مى‌شود، و در بسيارى از آيات قرآن نيز اين كلمه به «شهر» يا «هر گونه آبادى» اعم از شهر و روستا اطلاق شده است.
«قائِلُونَ» اسم فاعل از ماده «قَيْلُولَة» به معنى خواب نيمروز و يا به معنى