عظمت قدرت خدا، در صفحه اقيانوسها و كوچكى انسان در مقابل آن، به قدرى است كه در گذشته كه تنها از نيروى باد براى حركت كشتى استفاده مى‌شد، اگر تمام مردم جهان جمع مى‌شدند، كه يك كشتى را در وسط دريا بر خلاف مسير يك باد سنگين به حركت در آورند، قدرت نداشتند.
و امروز هم كه قدرت موتورهاى عظيم، جانشين باد شده است باز وزش طوفان آن قدر سخت و سنگين است كه عظيمترين كشتى‌ها را جابه جا مى‌كند، و گاه آنها را در هم مى‌شكند.
و اين كه: در آخر آيه، روى اوصاف «صبّار» و «شكور» (بسيار صابر و شكيبا و بسيار شكرگزار) تكيه شده، يا به خاطر اين است كه: زندگى دنيا مجموعه‌اى است از «بلا» و «نعمت» كه هر دو وسيله آزمايشند، ايستادگى و شكيبائى در برابر حوادث سخت، و شكرگزارى در برابر نعمت‌ها مجموعه وظيفه انسان‌ها را تشكيل مى‌دهد.
لذا در حديثى كه بسيارى از مفسران از پيامبر گرامى اسلام صلى الله عليه و آله نقل كرده‌اند مى‌خوانيم: الإِيْمانُ نِصْفانِ نِصْفٌ صَبْرٌ وَ نِصْفٌ شُكْرٌ: «ايمان دو نيمه است، نيمه‌اى صبر و نيمه‌اى شكر». «١»
و يا اشاره به اين است كه: براى درك آيات با عظمت الهى، در پهنه آفرينش انگيزه‌اى لازم است، همچون «شكر منعم توأم با صبر و شكيبائى» براى دقت و كنجكاوى هر چه بيشتر.
***
بعد از بيان نعمت حركت كشتى‌ها در درياها كه هم در گذشته و هم امروز، بزرگترين و مفيدترين وسيله حمل و نقل انسان‌ها و كالاها بوده است، اشاره به