مستوجب ايذاء و آزار باشند، و از اينجا روشن مى‌شود كه هرگاه گناهى از آنان سر زند كه مستوجب حدّ و قصاص و تعزير باشد، اجراى اين امور در حق آنها اشكالى ندارد، و همچنين امر به معروف و نهى از منكر، مشمول اين سخن نيست.
مقدم داشتن «بهتان» بر «اثم مبين» به خاطر اهميت آنست؛ چرا كه بهتان از بزرگترين ايذاءها محسوب مى‌شود، و جراحت حاصل از آن، حتى از جراحات نيزه و خنجر سختتر است، آن گونه كه شاعر عرب نيز گفته:
جِراحاتُ السِّنانِ لَهَا الْتِيامٌ وَ لايَلْتامُ ما جَرَحَ اللِّسانُ:
«زخمهاى نيزه التيام مى‌يابد اما زخم زبان التيام پذير نيست»

در روايات اسلامى، نيز اهميت فوق العاده‌اى به اين مطلب داده شده است، در حديثى از امام صادق عليه السلام مى‌خوانيم، خداوند عزّوجلّ مى‌فرمايد: لِيَأْذَنْ بِحَرْبٍ مِنِّي مَنْ آذَى عَبْدِيَ الْمُؤْمِنَ!: «آن كس كه بنده مؤمن مرا بيازارد اعلان جنگ با من مى‌دهد»!. «١»
بعضى از مفسران گفته‌اند: از لحن آيه استفاده مى‌شود: گروهى در «مدينه» بوده‌اند كه براى افراد با ايمان شايعه‌پراكنى مى‌كردند، و نسبتهاى ناروا به آنها مى‌دادند (و حتى پيامبر خدا از زبان اين موذيان در امان نبود) همان گروهى كه در جوامع ديگر و مخصوصاً در جوامع امروز، نيز كم نيستند و كار آنها توطئه بر ضد نيكان و پاكان، و ساختن و پرداختن دروغها و تهمتهاست.
قرآن شديداً آنها را مورد سختترين حملات خود قرار داده، و اعمال آنان را بهتان و گناه آشكار، معرفى كرده است.
شاهد اين سخن در آيات بعد، نيز خواهد آمد.