شاخه‌هاى هدايت است، اما جمله «يَهْدُونَ بِأَمْرِنا» را منحصر به اين معنى دانستن، موافق ظاهر آيه نيست، ولى مانعى ندارد كه ما «امر» را در اين جمله، به معنى وسيع كلمه بگيريم كه هم «امر تكوينى» و هم «تشريعى» را در بر گيرد و هر دو معنى هدايت در آيه جمع باشد، اين معنى با بعضى از احاديث كه در تفسير آيه به ما رسيده نيز هماهنگ است.
ولى به هر حال، رسيدن امام و پيشوا به اين مقام، تنها در پرتو يقين و استقامت امكان پذير است.
بحثى كه در اينجا باقى مى‌ماند، اين است كه: آيا منظور از اين گروه، امامان و پيشوايان در بنى اسرائيل، پيامبرانى هستند كه در اين قوم وجود داشتند، و يا علماء و دانشمندانى كه به فرمان الهى مردم را هدايت به نيكى‌ها مى‌كردند در اين زمره واردند؟
آيه از اين معنى ساكت است، همين اندازه مى‌گويد: ما جمعى از آنها را امامان هدايت كننده، قرار داديم، اما با توجه به جمله «جَعَلْنا» (قرار داديم) بيشتر، چنين به نظر مى‌رسد: منظور پيامبرانى است، كه از سوى خداوند به اين مقام منصوب شدند.
***
و از آنجا كه بنى اسرائيل- همچون سائر امم- بعد از اين امامان و پيشوايان راستين، باز دست به اختلاف زدند، راههاى مختلفى را پيمودند، و منشأ تفرقه در ميان مردم شدند، در آخرين آيه مورد بحث، با لحن تهديد آميزى مى‌گويد:
«پروردگار تو ميان آنها در روز قيامت در مورد اختلافاتى كه داشتند داورى مى‌كند»، و هر كس را به سزاى عملش مى‌رساند «إِنَّ رَبَّكَ هُوَ يَفْصِلُ بَيْنَهُمْ يَوْمَ الْقِيامَةِ فِيما كانُوا فِيهِ يَخْتَلِفُونَ».