كرد در حالى كه هر روز ضعف و سستى تازه‌اى بر ضعف او افزوده مى‌شد» «حَمَلَتْهُ أُمُّهُ وَهْناً عَلى‌ وَهْنٍ». «١»

اين مسأله از نظر علمى ثابت شده، و تجربه نيز نشان داده كه مادران در دوران باردارى گرفتار وهن و سستى مى‌شوند، چرا كه شيره جان و مغز استخوانشان را به پرورش جنين خود اختصاص مى‌دهند، و از تمام مواد حياتى وجود خود بهترينش را تقديم او مى‌دارند.
به همين دليل، مادران در دوران باردارى گرفتار كمبود انواع ويتامينها مى‌شوند كه اگر جبران نگردد ناراحتيهائى براى آنها به وجود مى‌آورد، حتى اين مطلب در دوران رضاع و شير دادن نيز ادامه مى‌يابد، چرا كه شير، شيره جان مادر است.
لذا به دنبال آن مى‌افزايد: پايان دوران شيرخوارگى او دو سال است «وَ فِصالُهُ فِي عامَيْنِ».
همان گونه كه در جاى ديگر قرآن نيز اشاره شده است: وَ الْوالِداتُ يُرْضِعْنَ أَوْلادَهُنَّ حَوْلَيْنِ كامِلَيْنِ: «مادران فرزندانشان را دو سال تمام شير مى‌دهند». «٢»
البته، منظور دوران كامل شيرخوارگى است، هر چند ممكن است گاهى كمتر از آن انجام شود.
به هر حال، مادر، در اين سى و سه ماه (دوران حمل و دوران شيرخوارگى) بزرگترين فداكارى را هم از نظر روحى و عاطفى، و هم از نظر جسمى، و هم از جهت خدمات در مورد فرزندش انجام مى‌دهد.