روح انسانى در ميان اين دو قائل نيست، لذا در سوره «نحل» آيه ٩٧ مى‌خوانيم:
مَنْ عَمِلَ صالِحاً مِنْ ذَكَرٍ أَوْ أُنْثى‌ وَ هُوَ مُؤْمِنٌ فَلَنُحْيِيَنَّهُ حَياةً طَيِّبَةً وَ لَنَجْزِيَنَّهُمْ أَجْرَهُمْ بِأَحْسَنِ ما كانُوا يَعْمَلُونَ:
«هر كس عمل صالح كند، خواه مرد باشد، خواه زن، در حالى كه ايمان داشته باشد، ما او را زنده مى‌كنيم و حيات پاكيزه‌اى به او مى‌بخشيم و پاداش وى را به بهترين اعمالى كه انجام مى‌داده، مى‌دهيم».
اسلام براى زن، همان استقلال اقتصادى را قائل شده كه براى مرد (بر خلاف بسيارى از قوانين دنياى گذشته و حتى امروز كه براى زن مطلقا استقلال اقتصادى قائل نيستند).
به همين دليل، در «علم رجال» اسلامى، به بخش خاصى مربوط به زنان دانشمندى كه در صف روات و فقهاء بودند، برخورد مى‌كنيم كه از آنها به عنوان شخصيت‌هائى فراموش ناشدنى ياد كرده است.
اگر به تاريخ عرب قبل از اسلام باز گرديم و وضع زنان را در آن جامعه بررسى كنيم كه چگونه از ابتدائى‌ترين حقوق انسانى محروم بودند، و حتى گاهى حق حيات براى آنها قائل نمى‌شدند، و پس از تولد آنها را زنده به گور مى‌كردند، و نيز اگر به وضع زن در دنياى امروز كه به صورت عروسك بلا اراده‌اى در دست گروهى از انسان‌نماهاى مدعى تمدن، در آمده بنگريم تصديق خواهيم كرد كه اسلام چه خدمت بزرگى به جنس زن كرده، و چه حق عظيمى بر آنها دارد؟!. «١»
***