تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٦٨
صداها نياز به بحث و گفتگو ندارد.
و اگر مىبينيم در بعضى از روايات كه از امام صادق عليه السلام نقل شده، اين آيه به عطسهاى كه با صوت بلند ادا مىشود، و يا داد و فرياد، به هنگام سخن گفتن تفسير گرديده، در حقيقت بيان مصداق روشنى از آن است. «١»
***
نكتهها:
١- آداب راه رفتن
درست است كه راه رفتن، كار سادهاى است، اما همين امر ساده مىتواند بيانگر حالات درونى، اخلاقى و احياناً نشانه شخصيت انسان بوده باشد؛ چرا كه قبلًا هم گفتهايم، روحيات و خلقيات انسان، در لابلاى همه اعمال او منعكس مىشود، و گاه، يك عمل كوچك، حاكى از يك روحيه ريشهدار است.
و از آنجا كه اسلام، تمام ابعاد زندگى را مورد توجه قرار داده، در اين زمينه نيز چيزى را فروگزار نكرده است.
در حديثى از رسول خدا صلى الله عليه و آله مىخوانيم: مَنْ مَشى عَلَى الأَرْضِ إِخْتِيالًا لَعَنَهُ الأَرْضُ، وَ مَنْ تَحْتَها، وَ مَنْ فَوْقَها!: «كسى كه از روى غرور و تكبر، روى زمين راه رود زمين، و كسانى كه در زير زمين خفتهاند، و آنها كه روى زمين هستند، همه او را لعنت مىكنند»!. «٢»
باز در حديث ديگرى از پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله مىخوانيم: وَ نَهَى أَنْ يَخْتَالَ الرَّجُلُ فِي مَشْيِهِ وَ قَالَ مَنْ لَبِسَ ثَوْباً فَاخْتَالَ فِيهِ خَسَفَ اللَّهُ بِهِ مِنْ شَفِيرِ جَهَنَّمَ وَ كَانَ قَرِينَ قَارُونَ لِأَنَّهُ أَوَّلُ مَنِ اخْتَالَ!: