براى سنت الهى دگرگونى نمى‌بينى» بر سر اينان همان فرود مى‌آيد كه بر سر آنان آمد!.
در آيه ٨٥ سوره «غافر» بعد از آن كه تصريح مى‌كند: ايمان آوردن كفار لجوج از اقوام پيشين، به هنگام مشاهده عذاب استيصال، مفيد واقع نشد، اضافه مى‌كند: سُنَّةَ اللَّهِ الَّتِي قَدْ خَلَتْ فِي عِبادِهِ وَ خَسِرَ هُنالِكَ الْكافِرُونَ: «اين سنت الهى است كه در گذشته نيز در مورد بندگانش اجرا مى‌شد، و در آنجا كافران گرفتار زيان و خسران شدند».
و در سوره «فتح» آيه ٢٣ بعد از آن كه پيروزى مؤمنان و شكست كفار و عدم وجود يار و ياور براى آنها را در جنگها مطرح مى‌كند، مى‌افزايد: سُنَّةَ اللَّهِ الَّتِي قَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلُ وَ لَنْ تَجِدَ لِسُنَّةِ اللَّهِ تَبْدِيلًا: «اين سنت پروردگار است كه در گذشته نيز بوده، و هرگز سنت الهى تغيير نمى‌پذيرد».
و نيز در سوره «اسراء» آيه ٧٧ هنگامى كه توطئه تبعيد يا نابودى پيامبر صلى الله عليه و آله را بيان مى‌فرمايد، اضافه مى‌كند: اگر آنها اين كار خود را عملى مى‌كردند بعد از تو جز مدت كوتاهى باقى نمى‌ماندند: سُنَّةَ مَنْ قَدْ أَرْسَلْنا قَبْلَكَ مِنْ رُسُلِنا وَ لاتَجِدُ لِسُنَّتِنا تَحْوِيلًا: «اين سنت پيامبرانى است كه قبل از تو فرستاديم، و هرگز دگرگونى در سنت نمى‌بينى».
از مجموع اين آيات، به خوبى استفاده مى‌شود كه: منظور از «سنت» در اين گونه موارد، قوانين ثابت و اساسى «تكوينى» يا «تشريعى» الهى است كه هرگز دگرگونى در آن روى نمى‌دهد، و به تعبير ديگر، خداوند در عالم تكوين و تشريع، اصول و قوانينى دارد كه همانند قوانين اساسى مرسوم، در ميان مردم جهان، دست‌خوش دگرگونى و تغيير نمى‌شود، اين قوانين هم بر اقوام گذشته حاكم بوده است، و هم بر اقوام امروز و آينده، حكومت خواهد كرد.