التَّواضُعُ: «آرايش انسان‌هاى با شرافت، فروتنى است». «١»
٦- و بالاخره در حديثى از امام صادق عليه السلام مى‌خوانيم: التَّواضُعُ اصْلُ كُلِّ خَيْرٍ نَفِيْسٍ، وَ مَرْتَبَةٌ رَفِيْعَةٌ، وَ لَوْ كانَ لِلْتَّواضُعِ لُغَةٌ يَفْهَمُهَا الْخَلْقُ لَنَطَقَ عَنْ حَقايِقَ ما فِى مَخْفِيَّاتِ الْعَواقِبِ ... وَ مَنْ تَواضَعَ لِلَّهِ شَرَفَهُ اللَّهُ عَلى‌ كَثِيْرٍ مِنْ عِبادِهِ ... وَ لَيْسَ للَّهِ عَزَّوَجَلَّ عِبادَةٌ يَقْبَلُها وَ يَرْضاها الَّا وَ بابُهَا التَّواضُعُ:
«فروتنى ريشه هر خير و سعادتى است، تواضع، مقام والائى است، و اگر براى فروتنى زبان و لغتى بود كه مردم مى‌فهميدند، بسيارى از اسرار نهانى و عاقبت كارها را بيان مى‌كرد ...
كسى كه براى خدا فروتنى كند، خدا او را بر بسيارى از بندگانش برترى مى‌بخشد ...
هيچ عبادتى نيست كه مقبول درگاه خدا و موجب رضاى او باشد، مگر اين كه راه ورود آن فروتنى است». «٢»
***