كند، و به صورت و پشت سر او بنگرد». «١»

البته، احاديث در اين زمينه فراوان است، ولى در بعضى از آنها تصريح شده كه نبايد در اين هنگام، نگاه از روى شهوت، و به قصد لذت بردن باشد.
اين نيز روشن است كه: اين حكم، مخصوص مواردى است كه انسان به راستى مى‌خواهد، درباره زنى تحقيق كند كه، اگر شرايط در او جمع بود، با او ازدواج كند، اما كسى كه هنوز تصميم بر ازدواج نگرفته، تنها به احتمال ازدواج، يا به عنوان جستجوگرى، نمى‌تواند به زنان نگاه كند.
بعضى در مورد آيه فوق اين احتمال را داده‌اند كه: اشاره به نگاه‌هائى باشد كه بى‌اختيار و تصادفاً به زنى مى‌افتد، در اين صورت آيه دلالتى بر حكم مزبور ندارد و مدرك اين حكم، تنها روايات خواهد بود، ولى جمله: وَ لَوْ أَعْجَبَكَ حُسْنُهُنَّ: «هر چند زيبائى آنها اعجاب تو را برانگيزد» با نگاههاى تصادفى و زودگذر، هماهنگ نيست، بنابراين دلالتش بر حكم فوق بعيد به نظر نمى‌رسد.
***