كه پيش از تو بودند آماج تكذيب قرار گرفتند، اما شكيبائى پيشه كردند، آنها را اذيت كردند ولى صبر نمودند، تا يارى ما فرا رسيد، پيامبر صلى الله عليه و آله باز هم شكيبائى كرد تا اين كه: آنها از حدّ گذراندند، نام خدا را به بدى بر زبان جارى كردند و تكذيب نمودند.
پيامبر صلى الله عليه و آله عرض كرد: خداوندا! من در مورد خودم و خاندانم و آبرويم شكيبائى كردم، اما در برابر بدگوئى به مقام مقدس تو نمى‌توانم شكيبائى كنم، باز هم خداوند او را امر به صبر كرده فرمود: «در برابر آنچه مى‌گويند شكيبا باش».
و مى‌افزايد: به دنبال آن پيامبر صلى الله عليه و آله در تمام حالات و در برابر همه مشكلات شكيبا بود، و همين سبب شد كه خدا او را بشارت دهد كه: در خاندانش امامان و پيشوايان پيدا مى‌شوند، و اين امامان را نيز توصيه به صبر كرد ...، اينجا بود كه پيغمبر صلى الله عليه و آله فرمود: الصَّبْرُ مِنَ الإِيْمانِ كَالرَّأْسِ مِنَ الْجَسَدِ: «صبر در برابر ايمان همچون سر است در مقابل تن».
و سر انجام اين استقامت و صبر، سبب پيروزى او بر مشركان شد، و دستور انتقام گرفتن از آن ستمگران، كه قابل هدايت نبودند، صادر گرديد، و طومار عمر آنها به دست پيامبر صلى الله عليه و آله و دوستانش در هم نورديده شد، اين پاداش دنيا بود، علاوه بر پاداش‌هائى كه در آخرت براى او ذخيره شده است.
سپس امام صادق عليه السلام افزود: فَمَنْ صَبَرَ وَ احْتَسَبَ لَمْ‌يَخْرُجْ مِنَ الدُّنْيَا حَتَّى يُقِرَّ اللَّهُ لَهُ عَيْنَهُ فِي أَعْدَائِهِ مَعَ مَا يَدَّخِرُ لَهُ فِي الآخِرَةِ: «كسى كه شكيبائى كند و آن را به حساب خدا بگذارد، از دنيا بيرون نمى‌رود تا خداوند چشمش را با شكست دشمنانش روشن كند، علاوه بر پاداشهائى كه براى آخرت او ذخيره خواهد كرد». «١»