در اين زمينه، حديث جامع و جالبى از امام صادق عليه السلام نقل شده كه ذكر آن لازم به نظر مى‌رسد:
او به يكى از دوستانش فرمود: «كسى كه صبر كند، مدتى كوتاه صبر مى‌كند (و به دنبال آن پيروزى است) و كسى كه بى‌تابى مى‌كند مدتى كوتاه بى‌تابى مى‌كند (و سرانجام آن شكست است).
سپس فرمود: بر تو باد! به صبر و شكيبائى در تمام كارها؛ زيرا خداوند بزرگ، محمّد صلى الله عليه و آله را مبعوث كرد و به او دستور صبر و مدارا داد و فرمود: در مقابل آنچه آنها مى‌گويند، شكيبائى كن، و در صورت لزوم، از آنها جدا شو. اما نه جدا شدنى كه مانع دعوت به سوى حق گردد.
و نيز فرمود: با استفاده از نيكى‌ها به مقابله با بدى‌ها برخيز، كه در اين هنگام آنها كه با تو عداوت و دشمنى دارند، همچون دوست گرم و صميمى خواهند شد، و به اين مقام جز صابران، و جز كسانى كه بهره عظيمى از ايمان دارند نخواهند رسيد.
سپس افزود: پيامبر صلى الله عليه و آله صبر و شكيبائى پيشه كرد، تا اين كه: انواع تيرهاى تهمت را به سوى او پرتاب كردند (مجنون و ساحرش خواندند و شاعرش ناميدند و در دعوى نبوت تكذيبش كردند) سينه پيامبر صلى الله عليه و آله از سخنانشان تنگ شد، خداوند اين سخن را بر او نازل كرد: «مى‌دانيم كه سينه‌ات از سخنان آنها تنگ مى‌شود، اما تسبيح و حمد پروردگارت را به جاى آور و از سجده كنندگان باش» (كه اين عبادتها به تو آرامش مى‌بخشد).
بار ديگر، او را تكذيب كردند، و متهم ساختند، او اندوهگين شد، خداوند اين سخن را بر او نازل كرد: مى‌دانيم سخنان آنها تو را غمگين مى‌كند، اما بدان هدف آنها تكذيب تو نيست، اين ظالمان آيات خدا را تكذيب مى‌كنند، پيامبرانى