تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٧٧
خوب است اگر تو بگذارى»!.
سپس اضافه مىكنند: تو را به خدا سوگند ما را رعايت كن: إِنَّمَا نُثَابُ بِكَ وَ نُعَاقَبُ بِكَ: «ما به وسيله تو ثواب مىبينيم و يا مجازات مىشويم». «١»
در اين زمينه، روايات، بسيار است كه همگى حاكى از اهميت فوقالعاده نقش زبان، و اصلاح آن، در اصلاح اخلاق و تهذيب نفوس انسانى است، و به همين دليل، در حديثى مىخوانيم: ما جَلَسَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه و آله عَلى هذَا الْمِنْبَرِ قَطُّالَّا تَلا هذِهِ الآيَةَ: يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَ قُولُوا قَوْلًا سَدِيداً: «هرگز پيامبر بر اين منبر ننشست، مگر اين كه: اين آيه را تلاوت فرمود: اى كسانى كه ايمان آوردهايد تقواى الهى را پيشه كنيد و سخن حق و درست بگوئيد». «٢»
در پايان آيه مىافزايد: «هر كس خدا و پيامبرش را اطاعت كند، به فوز عظيمى نائل شده است» «وَ مَنْ يُطِعِ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ فَقَدْ فازَ فَوْزاً عَظِيماً».
چه رستگارى و پيروزى از اين برتر و بالاتر، كه اعمال انسان پاك گردد، و گناهانش بخشوده شود، و در پيشگاه خدا رو سفيد گردد؟!
***