بعد از اين تحيت، كه در حقيقت مربوط به آغاز كار است اشاره به پايان كار آنها كرده، مى‌فرمايد: «خداوند براى آنها پاداش پر ارزشى فراهم ساخته است» «وَ أَعَدَّ لَهُمْ أَجْراً كَرِيماً».
جمله‌اى كه در عين اختصار، همه چيز در آن جمع است و همه نعمت‌ها و مواهب در آن نهفته است.
***
نكته‌ها:
١- ياد خدا در همه حال!
هنگامى كه نام خدا برده مى‌شود، يك دنيا عظمت، قدرت، علم، و حكمت در قلب انسان متجلى مى‌گردد؛ چرا كه او داراى اسماء حسنى و صفات عليا و صاحب تمام كمالات، و منزه از هرگونه عيب و نقص است.
توجه مداوم به چنين حقيقتى كه داراى چنان اوصافى است روح انسان را به نيكيها و پاكيها سوق مى‌دهد، و از بديها و زشتيها پيراسته مى‌دارد، و به تعبير ديگر، بازتاب صفات او در جان انسان تجلى مى‌كند.
توجه به چنين معبود بزرگى موجب احساس حضور دائم در پيشگاه او است، و با اين احساس، فاصله انسان از گناه و آلودگى بسيار زياد مى‌شود.
ياد او، يادآورى مراقبت او است، ياد حساب و جزاى او است، ياد دادگاه عدل او و بهشت و دوزخ او است و چنين يادى است كه جان را صفا، و دل را نور و حيات مى‌بخشد.
به همين دليل، در روايات اسلامى آمده است: هر چيز اندازه‌اى دارد جز ياد خدا كه هيچ حدّ و مرزى براى آن نيست! امام صادق عليه السلام طبق روايتى كه در «اصول كافى» آمده، مى‌فرمايد: ما مِنْ شَيْ‌ءٍ إِلَّا وَ لَهُ حَدٌّ يَنْتَهِي إِلَيْهِ إِلَّا الذِّكْرَ،