پيامبران پيشين را تصديق، و تأكيد نمايند.
خلاصه، دعوت همه، به يك سو باشد، و همگى يك حقيقت را تبليغ كنند، و امتها را زير پرچم واحدى گرد آورند.
شاهد اين سخن را در سائر آيات قرآن نيز مى‌توان يافت، در آيه ٨١ سوره «آل عمران» مى‌خوانيم: وَ إِذْ أَخَذَ اللَّهُ مِيثاقَ النَّبِيِّينَ لَما آتَيْتُكُمْ مِنْ كِتابٍ وَ حِكْمَةٍ ثُمَّ جاءَكُمْ رَسُولٌ مُصَدِّقٌ لِما مَعَكُمْ لَتُؤْمِنُنَّ بِهِ وَ لَتَنْصُرُنَّهُ قالَ أَ أَقْرَرْتُمْ وَ أَخَذْتُمْ عَلى‌ ذلِكُمْ إِصْرِي قالُوا أَقْرَرْنا قالَ فَاشْهَدُوا وَ أَنَا مَعَكُمْ مِنَ الشَّاهِدِينَ:
« (به خاطر بياوريد) هنگامى را كه خداوند پيمان مؤكد از پيامبران (و پيروان آنها) گرفت كه، هر گاه كتاب و دانش به شما دادم، آن گاه پيامبرى به سوى شما آمد كه آنچه را با شما است تصديق مى‌كند، به او ايمان بياوريد، و او را يارى كنيد، سپس (خداوند) به آنها گفت: آيا اقرار به اين موضوع داريد؟ و پيمان مؤكد بر آن بسته‌ايد؟ گفتند: (آرى) اقرار داريم، (خداوند به آنها) فرمود: (بر اين پيمان مقدس) گواه باشيد من هم با شما گواهم»!.
نظير همين معنى در آيه ١٨٧ سوره «آل عمران» آمده است و در آن صريحاً مى‌گويد: خداوند از اهل كتاب پيمان گرفته بود، كه آيات الهى را براى مردم تبيين كنند، و هرگز آن را كتمان ننمايند.
به اين ترتيب، خداوند هم از پيامبران پيمان مؤكد گرفته، كه مردم را دعوت به توحيد اللَّه، و توحيد آئين حق و اديان آسمانى نمايند، و هم از علماى اهل كتاب، كه آنان نيز تا آنجا كه در توان دارند، در تبيين آئين الهى بكوشند، و از كتمان بپرهيزند.
***
آيه بعد، هدف از بعثت انبياء و پيمان مؤكدى را كه از آنها گرفته شده است چنين بيان مى‌كند: «هدف اين است كه خداوند از صدق راستگويان پرسش كند،