باشد كه پيشينيان عدد كرات منظومه شمسى را هفت مى‌دانستند (و در واقع آنچه از منظومه شمسى امروز نيز با چشم غير مسلح ديده مى‌شود، هفت كره بيش نيست) و با توجه به اين كه: «هفته» به صورت يك دوره كامل زمان، هفت روز بيشتر نيست و تمام كره زمين را نيز به هفت منطقه تقسيم مى‌كردند، و نام هفت اقليم بر آن گذارده بودند، روشن مى‌شود كه: چرا «هفت» به عنوان يك عدد كامل در ميان آحاد و براى بيان كثرت به كار رفته است. «١»
***
بعد از ذكر علم بى‌پايان پروردگار، سخن از قدرت بى انتهاى او به ميان مى‌آورد و مى‌فرمايد: «آفرينش همه شما و نيز برانگيخته شدن شما بعد از مرگ، همانند يك فرد بيش نيست، خداوند شنوا و بينا است» «ما خَلْقُكُمْ وَ لا بَعْثُكُمْ إِلَّا كَنَفْسٍ واحِدَةٍ إِنَّ اللَّهَ سَمِيعٌ بَصِيرٌ».
بعضى از مفسران گفته‌اند: جمعى از كفار قريش، از روى تعجب و استبعاد در مسأله معاد مى‌گفتند: خداوند ما را به گونه‌هاى مختلفى، و در طى مراحل گوناگون آفريده است: روزى نطفه بوديم، پس از آن علقه شديم، بعد مضغه گشتيم، و سپس تدريجاً به صورتهاى گوناگون در آمديم، چگونه خداوند همه ما را در يك ساعت آفرينش جديدى مى‌دهد؟
آيه مورد بحث نازل شد و به سخن آنها پاسخ گفت.
در حقيقت آنها از اين نكته غافل بودند كه: مفاهيمى همچون «سخت»، «آسان»، «كوچك» و «بزرگ» براى موجوداتى همچون ما كه قدرت محدودى داريم، قابل تصور است، ولى در برابر قدرت بى پايان حق، همگى يكسان و