و حساب مؤمنان از آنها جدا است.
***
٤- تعبير به توبه (به جاى پاداش) در مورد مؤمنان، ممكن است از اين جهت باشد كه بيشترين ترس مؤمنان از لغزش‌هائى است كه احياناً از آنها سر زده، لذا به آنها اطمينان و آرامش مى‌دهد كه: لغزشهايشان را مشمول عفو مى‌گرداند.
يا به خاطر اين است كه: توبه خداوند بر بندگان، بازگشت او به رحمت است، و مى‌دانيم در واژه «رحمت» همه مواهب و پاداشها نهفته است.
***
٥- توصيف پروردگار به «غفور» و «رحيم»، ممكن است در مقابل «ظلوم» و «جهول» باشد، و يا به تناسب ذكر توبه، در مورد مردان و زنان با ايمان.
***
اكنون كه به فضل پروردگار، به پايان سوره «احزاب» مى‌رسيم ذكر اين نكته را لازم مى‌دانيم كه:
هماهنگى آغاز و انجام اين سوره، قابل دقت و توجه است؛ چرا كه اين سوره (سوره احزاب) با مخاطب ساختن پيامبر صلى الله عليه و آله به تقواى الهى و نهى از اطاعت كافران و منافقان و تكيه بر عليم و حكيم بودن خداوند، شروع شد، و با ذكر بزرگترين مسأله زندگانى بشر، يعنى «حمل امانت الهى»، و سپس تقسيم انسان‌ها به سه گروه منافقان و كافران و مؤمنان و تكيه بر غفور و رحيم بودن خداوند پايان مى‌گيرد.
و در ميان اين دو بحث، بحثهاى فراوانى پيرامون اين سه گروه و طرز رفتار آنها با اين امانت الهى، مطرح گرديد كه همه، مكمل يكديگر و روشنگر يكديگر بودند.