از جمله در حديثى از امام صادق عليه السلام مى‌خوانيم: الْغِنَاءُ مَجْلِسٌ لايَنْظُرُ اللَّهُ إِلَى أَهْلِهِ، وَ هُوَ مِمَّا قَالَ اللَّه عَزَّوَجَلَّ وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ يَشْتَرِي لَهْوَ الْحَدِيثِ لِيُضِلَّ عَنْ سَبِيلِ اللَّه: «مجلس غنا و خوانندگى لهو و باطل، مجلسى است كه خدا به اهل آن نمى‌نگرد، (و آنها را مشمول لطفش قرار نمى‌دهد) و اين مصداق همان چيزى است كه خداوند عزّوجلّ فرموده: بعضى از مردم هستند كه سخنان بيهوده خريدارى مى‌كنند تا مردم را از راه خدا گمراه سازند». «١»
تعبير به «لَهْوَ الْحَدِيْث» به جاى «الْحَدِيْثُ الْلَّهْوِ» گويا اشاره به اين است كه:
هدف اصلى آنها همان لهو و بيهودگى است، و سخن، وسيله‌اى براى رسيدن به آن است.
جمله «لِيُضِلَّ عَنْ سَبِيْلِ اللَّه» نيز مفهوم وسيعى دارد كه هم گمراه كردن اعتقادى را شامل مى‌شود- آن چنان كه در داستان «نضر بن حارث» و «ابوجهل» خوانديم- و هم منحرف ساختن اخلاقى،- آن چنان كه در احاديث «غنا» آمده است-.
تعبير «بِغَيْرِ عِلْمٍ» اشاره به اين است كه: اين گروه گمراه و منحرف، حتى به مذهب باطل خود نيز ايمان ندارند، بلكه صرفاً از جهل و تقليدهاى كوركورانه پيروى مى‌كنند، آنها جاهلانى هستند كه ديگران را نيز به جهل و نادانى خود، گرفتار مى‌سازند.
اين در صورتى است كه، تعبير «بِغَيْرِ عِلْمٍ» را توصيف براى گمراه كنندگان بدانيم، اما بعضى از مفسران، احتمال داده‌اند: توصيفى براى «گمراه شوندگان» باشد، يعنى مردم جاهل و بى‌خبر را ناآگاهانه به وادى انحراف و باطل مى‌كشانند.
اين بى‌خبران، گاه از اين هم فراتر مى‌روند، يعنى تنها به جنبه‌هاى سرگرمى