تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٢
٦ وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ يَشْتَرِي لَهْوَ الْحَدِيثِ لِيُضِلَّ عَنْ سَبِيلِ اللَّه بِغَيْرِ عِلْمٍ وَ يَتَّخِذَها هُزُواً أُولئِكَ لَهُمْ عَذابٌ مُهِينٌ ٧ وَ إِذا تُتْلى عَلَيْهِ آياتُنا وَلّى مُسْتَكْبِراً كَأَنْ لَمْيَسْمَعْها كَأَنَّ فِي أُذُنَيْهِ وَقْراً فَبَشِّرْهُ بِعَذابٍ أَلِيمٍ ٨ إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ لَهُمْ جَنَّاتُ النَّعِيمِ ٩ خالِدِينَ فِيها وَعْدَ اللَّه حَقّاً وَ هُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ
ترجمه:
٦- و بعضى از مردم سخنان بيهوده را مىخرند، تا مردم را از روى نادانى، از راه خدا گمراه سازند و آيات الهى را به استهزا گيرند؛ براى آنان عذابى خوار كننده است!
٧- و هنگامى كه آيات ما بر او خوانده مىشود، مستكبرانه روى بر مىگرداند، گوئى آن را نشنيده است، گوئى اصلًا گوشهايش سنگين است؛ او را به عذابى دردناك بشارت ده!
٨- (ولى) كسانى كه ايمان آورده و اعمال صالح انجام دادهاند، باغهاى پر نعمت بهشت از آن آنهاست.
٩- جاودانه در آن خواهند ماند؛ اين وعده حتمى الهى است؛ و اوست عزيز و حكيم (شكست ناپذير و دانا).
شأن نزول:
بعضى از مفسران گفتهاند: نخستين آيات مورد بحث، درباره «نضر بن