كه مستى انجام مى‌دهد. «١»
و اين، نشان مى‌دهد: حتى آنها نيز به مفاسد آن پى برده بودند.
و اگر مى‌بينيم در روايات اسلامى كراراً آمده است: «غنا» روح نفاق را در قلب پرورش مى‌دهد، اشاره به همين حقيقت است، روح نفاق همان روح آلودگى به فساد و كناره‌گيرى از تقوا و پرهيزكارى است.
و نيز اگر در روايات آمده است: «فرشتگان» در خانه‌اى كه «غنا» در آن است وارد نمى‌شوند، به خاطر همين آلودگى به فساد است، چرا كه «فرشتگان» پاكند و طالب پاكيند، و از اين محيطهاى آلوده بيزارند.
***
ب- غافل شدن از ياد خدا- تعبير به «لهو» كه در تفسير «غنا» در بعضى از روايات اسلامى آمده است، اشاره به همين حقيقت است كه: غناء انسان را آن چنان مست شهوات مى‌كند كه از ياد خدا غافل مى‌سازد.
در آيات فوق خوانديم: «لهو الحديث»، يكى از عوامل «ضلالت» از «سبيل اللَّه» است، و موجب «عذاب اليم».
در حديثى از على عليه السلام مى‌خوانيم: كُلُّ مَا أَلْهَى عَنْ ذِكْرِ اللَّهِ فَهُوَ مِنَ الْمَيْسِرِ: «هر چيزى كه انسان را از ياد خدا غافل كند (و در شهوات فرو ببرد) آن در حكم قمار است». «٢»
***