پيوند آنها با خالق از طريق نماز، و با خلق خدا از طريق زكات، قطعى است و يقين آنها به دادگاه قيامت، انگيزه نيرومندى است براى پرهيز از گناه و براى انجام وظائف.
***
و در آخرين آيه مورد بحث، عاقبت و سرانجام كار «محسنين» را چنين بيان مى‌كند: «آنها بر طريق هدايت پروردگارشان هستند، و آنها رستگارانند» «أُولئِكَ عَلى‌ هُدىً مِنْ رَبِّهِمْ وَ أُولئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ».
جمله «أُولئِكَ عَلى‌ هُدىً مِنْ رَبِّهِمْ»، از يكسو، نشان مى‌دهد كه هدايت آنها از طرف پروردگارشان تضمين شده است، و از سوى ديگر، تعبير «عَلى‌»، دليل بر اين است كه گوئى هدايت براى آنها يك مركب راهوار است، و آنها بر اين مركب سوار و مسلطند.
و از اينجا تفاوت اين «هدايت» با هدايتى كه در آغاز سوره آمده، روشن مى‌شود؛ چرا كه هدايت نخستين، همان آمادگى پذيرش حق است، و اين هدايت برنامه وصول به مقصد مى‌باشد.
ضمناً جمله «أُولئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ» كه طبق ادبيات عرب، دليل بر حصر است، نشان مى‌دهد: تنها راه رستگارى، همين راه است، راه نيكوكاران، راه آنها كه با خدا و خلق خدا در ارتباطند، و راه آنها كه به مبدأ و معاد، ايمان كامل دارند.
***