به هر حال، بعد از تقوا و احساس مسؤليت، نخستين وظيفه، شستشوى صفحه دل از اغيار، و ريشه كن نمودن خارهاى مزاحم از اين سرزمين است.
***
در سومين، دستور مسأله بذر افشانى توحيد و تبعيت از وحى الهى را مطرح مى‌كند، مى‌گويد: «از آنچه از طرف پروردگارت به تو وحى مى‌شود، پيروى كن» «وَ اتَّبِعْ ما يُوحى‌ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ».
و مراقب باش و بدان كه: «خداوند به آنچه انجام مى‌دهيد آگاه است» «إِنَّ اللَّهَ كانَ بِما تَعْمَلُونَ خَبِيراً».
بنابراين، نخست، بايد ديو را از درون جان بيرون راند، تا فرشته در آيد.
خارها را بر چيد تا بذر گلها برويد.
بايد طاغوت‌زدائى كرد، تا حكومت اللَّه و نظام الهى جانشين آن گردد.
***
و از آنجا كه در ادامه اين راه، مشكلات فراوان است و تهديد و توطئه و كار شكنى بسيار زياد، چهارمين دستور را به اين صورت صادر مى‌كند: «بر خدا توكل كن، و از توطئه‌هاشان نترس»! «وَ تَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ».
«و همين بس، كه خداوند ولى و حافظ و مدافع انسان باشد» «وَ كَفى‌ بِاللَّهِ وَكِيلًا».
اگر هزار دشمن قصد هلاكت تو را دارند، چون من دوست و ياور توام، از دشمنان باكى نداشته باش!.
گر چه مخاطب در اين آيات، شخص پيامبر است، ولى پيدا است، دستورى است براى همه مؤمنان، و همه مسلمانان جهان، نسخه‌اى است نجات‌بخش و معجونى است حيات‌آفرين، براى هر عصر و هر زمان.