٢٦ وَ أَنْزَلَ الَّذِينَ ظاهَرُوهُمْ مِنْ أَهْلِ الْكِتابِ مِنْ صَياصِيهِمْ وَ قَذَفَ فِي قُلُوبِهِمُ الرُّعْبَ فَرِيقاً تَقْتُلُونَ وَ تَأْسِرُونَ فَرِيقاً
٢٧ وَ أَوْرَثَكُمْ أَرْضَهُمْ وَ دِيارَهُمْ وَ أَمْوالَهُمْ وَ أَرْضاً لَمْ‌تَطَؤُها وَ كانَ اللَّهُ عَلى‌ كُلِّ شَيْ‌ءٍ قَدِيراً
ترجمه:
٢٦- و خداوند گروهى از اهل كتاب [: يهود] را كه از آنان [: مشركان عرب‌] حمايت كردند از قلعه‌هاى محكمشان پائين كشيد و در دلهايشان رعب افكند؛ (و كارشان به جائى رسيد كه) گروهى را به قتل مى‌رسانديد و گروهى را اسير مى‌كرديد!
٢٧- و زمينها و خانه‌ها و اموالشان را در اختيار شما گذاشت، و (همچنين) زمينى را كه هرگز در آن گام ننهاده بوديد؛ و خداوند بر هر چيزى تواناست!
تفسير:
غزوه بنى قريظه، يك پيروزى بزرگ ديگر
در «مدينه» سه طايفه معروف از يهود زندگى مى‌كردند: «بنى قريظه»، «بنى النضير» و «بنى قينقاع».
هر سه گروه، با پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله پيمان بسته بودند كه، با دشمنان او همكارى و به نفع آنها جاسوسى نكنند، و با مسلمانان همزيستى مسالمت‌آميز داشته باشند ولى طايفه «بنى قينقاع» در سال دوم هجرت، و طايفه «بنى نضير» در سال چهارم هجرت، هر كدام به بهانه‌اى پيمان خود را شكستند، و به مبارزه روياروى