گرفتند و وارد «مدينه» شدند، و به اتفاق «عبداللَّه بن ابى» و بعضى ديگر از دوستانشان خدمت رسول خدا صلى الله عليه و آله آمده، و عرض كردند: «اى محمّد! بيا و از بدگوئى به خدايان ما- بت‌هاى لات و عزّى و منات- صرف نظر كن، و بگو آنها براى پرستش كنندگانشان شفاعت مى‌كنند، تا ما هم از تو دست بر داريم، و هر چه مى‌خواهى درباره خدايت توصيف كن، آزاد هستى».
اين پيشنهاد پيامبر صلى الله عليه و آله را ناراحت كرد، «عمر» برخاسته گفت: اجازه ده تا آنها را از دم شمشير بگذرانم! پيغمبر صلى الله عليه و آله فرمود: «من به آنها امان دادم، چنين چيزى ممكن نيست» اما دستور داد آنها را از «مدينه» بيرون كنند، آيات فوق نازل شد، و به پيامبر صلى الله عليه و آله دستور داد: به اين گونه پيشنهادها اعتنا نكند. «١»
تفسير:
تنها از وحى الهى پيروى كن
از خطرناكترين پرتگاه‌هائى كه بر سر راه رهبران بزرگ قرار دارد، مسأله پيشنهادهاى سازشكارانه‌اى است كه از ناحيه مخالفان مطرح مى‌گردد، و در اينجا است كه خطوط انحرافى، بر سر راه رهبران ايجاد مى‌شود، و سعى دارد آنها را از مسير اصلى بيرون برد، و اين آزمون بزرگى براى آنها است.
مشركان «مكّه» و منافقان «مدينه» بارها كوشيدند: با طرح پيشنهادهاى سازشكارانه، پيامبر گرامى اسلام صلى الله عليه و آله را از خط «توحيد» منحرف سازند، از جمله همان كه در شأن نزول فوق خوانديم.
اما نخستين آيات سوره «احزاب» نازل شد و به توطئه آنها پايان داد و پيامبر صلى الله عليه و آله را به ادامه روش قاطعانه‌اش در خط توحيد، بدون كمترين سازش