و «شافعى» تصريح كرده است: شهادت اصحاب غنا قبول نيست، و اين خود دليل بر فسق آنها است.
از «اصحاب شافعى» نيز نقل شده كه فتواى «شافعى» را تحريم مى‌دانند، بر خلاف آنچه بعضى پنداشته‌اند. «١»
***
٢- غناء چيست؟
در حرمت غناء، چندان مشكلى وجود ندارد، مشكل تشخيص موضوع غناء است.
آيا هر صوت خوش و زيبائى «غنا» است؟
مسلماً چنين نيست، زيرا در روايات اسلامى آمده، و سيره مسلمين نيز حكايت مى‌كند كه قرآن و اذان و مانند آن را با صداى خوش و زيبا بخوانيد.
آيا «غنا» هر صدائى است كه در آن «ترجيع» (رفت و آمد صدا در حنجره و به اصطلاح غلط دادن) باشد؟ آن نيز ثابت نيست.
آنچه از مجموع كلمات «فقهاء» و سخنان «اهل سنت»، در اين زمينه مى‌توان استفاده كرد، اين است: «غناء»، آهنگهاى طرب‌انگيز و لهو و باطل است.
و به عبارت روشن‌تر: «غناء» آهنگ‌هائى است كه متناسب مجالس فسق و فجور و اهل گناه و فساد مى‌باشد.
و باز به تعبير ديگر: «غناء» به صوتى گفته مى‌شود كه قواى شهوانى را در انسان تحريك مى‌نمايد، و انسان در آن حال احساس مى‌كند: اگر در كنار آن صدا، شراب و فساد جنسى نيز باشد كاملًا مناسب است!.
اين نكته نيز، قابل توجه است كه: گاه، يك «آهنگ» هم خودش غنا و لهو و