٢٣ وَ لَقَدْ آتَيْنا مُوسَى الْكِتابَ فَلاتَكُنْ فِي مِرْيَةٍ مِنْ لِقائِهِ وَ جَعَلْناهُ هُدىً لِبَنِي إِسْرائِيلَ
٢٤ وَ جَعَلْنا مِنْهُمْ أَئِمَّةً يَهْدُونَ بِأَمْرِنا لَمَّا صَبَرُوا وَ كانُوا بِآياتِنا يُوقِنُونَ
٢٥ إِنَّ رَبَّكَ هُوَ يَفْصِلُ بَيْنَهُمْ يَوْمَ الْقِيامَةِ فِيما كانُوا فِيهِ يَخْتَلِفُونَ
ترجمه:
٢٣- و ما به موسى كتاب آسمانى داديم؛ و شك نداشته باش كه او آيات الهى را دريافت داشت؛ و ما آن را وسيله هدايت بنى اسرائيل قرار داديم.
٢٤- و از آنان امامان (و پيشوايانى) قرار داديم كه به فرمان ما (مردم را) هدايت مى‌كردند؛ چون شكيبائى نمودند، و به آيات ما يقين داشتند.
٢٥- البته پروردگار تو ميان آنان روز قيامت در آنچه اختلاف داشتند داورى مى‌كند (و هر كس را به سزاى اعمالش مى‌رساند)!
تفسير:
صبر و شكيبائى و ايمان، سرمايه امامت
آيات مورد بحث، اشاره كوتاه و زود گذرى به داستان «موسى» عليه السلام و «بنى اسرائيل» است تا پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله و مؤمنان نخستين را تسلّى و دلدارى دهد، و در برابر تكذيب و انكار و كارشكنيهاى مشركان كه در آيات گذشته به آن اشاره شد، دعوت به صبر و شكيبائى و پايدارى كند، و هم بشارتى باشد براى مؤمنان