تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١١٩
الهى» و اعطاى وسائل فراگيرى علم و دانش، يعنى چشم و گوش و خرد، از سوى خداوند به او مىباشد.
٤- بعد از آن از رستاخيز و حوادث قبل از آن، يعنى مرگ و بعد از آن يعنى سؤال و حساب سخن مىگويد.
٥ و ٦- بحثهاى مؤثر و تكان دهندهاى از بشارت و انذار دارد، مؤمنان را به جنة المأوى نويد مىدهد، و فاسقان را به عذاب آتش تهديد مىكند.
٧- به همين مناسبت، اشاره كوتاهى به تاريخ بنىاسرائيل و سرگذشت موسى عليه السلام و پيروزىهاى اين امت دارد.
٨- و باز به تناسب بحث بشارت و انذار، اشارهاى به احوال گروهى ديگر از امتهاى پيشين، و سرنوشت دردناك آنها مىكند.
٩ و ١٠- بار ديگر به مسأله «توحيد و نشانههاى عظمت خدا» باز مىگردد و با «تهديد دشمنان لجوج» سوره را پايان مىدهد.
به اين ترتيب، هدف اصلى سوره، تقويت مبانى ايمان به مبدأ و معاد، و ايجاد موج نيرومندى از حركت به سوى تقوا، و بازدارى از سركشى و طغيان، و توجه به ارزش مقام والاى انسان است، كه مخصوصاً در آغاز حركت اسلام، و در محيط «مكّه» فوق العاده لازم بوده.
***