خشنود گردند.
ولى در عين حال، همان گونه كه در بالا نيز اشاره كرديم، پيامبر صلى الله عليه و آله حتى الامكان تساوى را در تقسيم اوقات خود رعايت مى‌كرد، جز در مواردى كه شرائط خاصى عدم مساوات را ايجاب مى‌نمود، و اين خود مطلب ديگرى بود كه موجب خشنودى آنها مى‌شد، زيرا مشاهده مى‌كردند پيامبر صلى الله عليه و آله با اين كه مخير است سعى در برقرارى مساوات دارد.
در پايان آيه، مطلب را با اين جمله ختم مى‌كند: «خدا آنچه را در قلوب شما است مى‌داند، و خداوند از همه اعمال و مصالح بندگان با خبر است، و در عين حال، حليم است و در كيفر آنها عجله نمى‌كند» «وَ اللَّهُ يَعْلَمُ ما فِي قُلُوبِكُمْ وَ كانَ اللَّهُ عَلِيماً حَلِيماً».
آرى، خدا مى‌داند، شما در برابر كدامين حكم، قلباً راضى و تسليم هستيد، و در برابر كدامين، ناخشنود.
او مى‌داند، شما به كداميك از همسرانتان تمايل بيشتر داريد، و به كدام كمتر و حكم خدا را در برخورد با اين تمايلات، چگونه رعايت مى‌كنيد.
همچنين او مى‌داند، چه كسانى در گوشه و كنار مى‌نشينند و به اين گونه احكام الهى در مورد شخص پيامبر صلى الله عليه و آله خرده‌گيرى مى‌كنند، و در دل نسبت به آن معترضند و چه كسانى با آغوش باز همه را پذيرا مى‌شوند!.
بنابراين، تعبير «قُلُوبِكُم» تعبير گسترده‌اى است كه هم پيامبر صلى الله عليه و آله و همسران او را شامل مى‌شود، و هم همه مؤمنان را كه در ارتباط با اين احكام، از در رضا و تسليم وارد مى‌شوند، يا اعتراض و انكار مى‌كنند، هر چند آن را آشكار نسازند.
***