٣٣ يا أَيُّهَا النَّاسُ اتَّقُوا رَبَّكُمْ وَ اخْشَوْا يَوْماً لايَجْزِي والِدٌ عَنْ وَلَدِهِ وَ لا مَوْلُودٌ هُوَ جازٍ عَنْ والِدِهِ شَيْئاً إِنَّ وَعْدَ اللَّهِ حَقٌّ فَلاتَغُرَّنَّكُمُ الْحَياةُ الدُّنْيا وَ لايَغُرَّنَّكُمْ بِاللَّهِ الْغَرُورُ
٣٤ إِنَّ اللَّهَ عِنْدَهُ عِلْمُ السَّاعَةِ وَ يُنَزِّلُ الْغَيْثَ وَ يَعْلَمُ ما فِي الأَرْحامِ وَ ما تَدْرِي نَفْسٌ ما ذا تَكْسِبُ غَداً وَ ما تَدْرِي نَفْسٌ بِأَيِّ أَرْضٍ تَمُوتُ إِنَّ اللَّهَ عَلِيمٌ خَبِيرٌ
ترجمه:
٣٣- اى مردم! تقواى الهى پيشه كنيد، و بترسيد از روزى كه نه پدر كيفر اعمال فرزندش را تحمل مى‌كند، و نه فرزند چيزى از كيفر (اعمال) پدرش را، به يقين وعده الهى حق است؛ پس مبادا زندگانى دنيا شما را بفريبد، و مبادا (شيطان فريبكار)، شما را به (كرم) خدا مغرور سازد.
٣٤- آگاهى از زمان قيام قيامت مخصوص خداست، و اوست كه باران را نازل مى‌كند، و آنچه را كه در رحم‌ها (ى مادران) است مى‌داند، و هيچ كس نمى‌داند فردا چه به دست مى‌آورد، و هيچ كس نمى‌داند در چه سرزمينى مى‌ميرد؟ به درستى كه خداوند عالم و آگاه است!
تفسير:
وسعت علم خداوند
در اين دو آيه كه آخرين آيات سوره «لقمان» است، نخست به صورت يك