قَوْلُ الزُّورِ الغِنا: «سخن باطل همان غنا است». «١»
و نيز همان امام عليه السلام در تفسير آيه: «وَ الَّذِينَ لايَشْهَدُونَ الزُّورَ» «٢»
فرمود: «منظور از آن غنا است». «٣»
و در تفسير همين آيه مورد بحث، روايات متعددى از امام باقر عليه السلام و امام صادق عليه السلام و امام على بن موسى الرضا عليه السلام نقل شده است كه يكى از مصداق‌هاى «لهو الحديث» را كه موجب «عذاب مهين» است غنا معرفى كرده‌اند. «٤»
علاوه بر اين، روايات فراوان ديگرى- منهاى تفسير آيات- در منابع اسلامى ديده مى‌شود كه تحريم غنا را به طور مؤكّد بيان مى‌كند.
در حديثى كه از «جابر بن عبداللَّه» از پيامبر صلى الله عليه و آله نقل شده مى‌خوانيم: كَانَ إِبْلِيسُ أَوَّلَ مَنْ تَغَنّى‌: «شيطان اولين كسى بود كه غنا خواند». «٥»
و در حديث ديگرى از امام صادق عليه السلام چنين آمده است: بَيْتُ الْغِنَاءِ لاتُؤْمَنُ فِيهِ الْفَجِيعَةُ، وَ لاتُجَابُ فِيهِ الدَّعْوَةُ، وَ لايَدْخُلُهُ الْمَلَكُ: «خانه‌اى كه در آن غنا باشد، ايمن از مرگ و مصيبت دردناك نيست، دعا در آن به اجابت نمى‌رسد، و «فرشتگان» وارد آن نمى‌شوند». «٦»
و در حديث ديگرى از همان امام عليه السلام مى‌خوانيم: الْغِنَاءُ يُورِثُ النِّفَاقَ وَ يُعْقِبُ الْفَقْرَ: «غنا، روح نفاق را پرورش مى‌دهد و فقر و بدبختى مى‌آفريند». «٧»