البته، ممكن است ميزبان، خواهان چنين مجلس انسى باشد، اين صورت مستثناست، سخن از جائى است كه تنها دعوت به صرف غذا شده، نه تشكيل مجلس انس، در چنين جايى، بايد پس از صرف غذا مجلس را ترك گفت، به خصوص اين كه: خانه، خانه‌اى همچون بيت پيامبر صلى الله عليه و آله باشد كه كانون انجام بزرگترين رسالتهاى الهى است و بايد امور مزاحم، وقت او را اشغال نكند.
پس از آن، علت اين حكم را چنين بيان مى‌كند: «اين كار پيامبر را آزار مى‌داد، اما او از شما شرم مى‌كرد، ولى خداوند از بيان حق شرم نمى‌كند و ابا ندارد» «إِنَّ ذلِكُمْ كانَ يُؤْذِي النَّبِيَّ فَيَسْتَحْيِي مِنْكُمْ وَ اللَّهُ لايَسْتَحْيِي مِنَ الْحَقِّ».
مسلماً پيامبر خدا نيز از بيان حق در مواردى كه جنبه شخصى و خصوصى نداشت، هيچ ابا نمى‌كرد ولى بيان حق اشخاص از ناحيه خودشان زيبا نيست، اما از ناحيه كسان ديگر جالب و زيباست، و مورد آيه نيز از اين قبيل است، اصول اخلاقى، ايجاب مى‌كرد، پيامبر صلى الله عليه و آله به دفاع از خود نپردازد، بلكه خداوند به دفاع از او پردازد.
* سپس، چهارمين حكم را در زمينه «حجاب» چنين بيان مى‌دارد: «هنگامى كه چيزى از متاع و وسائل زندگى از همسران پيامبر بخواهيد، از پشت حجاب (پرده) بخواهيد» «وَ إِذا سَأَلْتُمُوهُنَّ مَتاعاً فَسْئَلُوهُنَّ مِنْ وَراءِ حِجابٍ».
گفتيم: اين امر در ميان اعراب و بسيارى مردم ديگر معمول بوده و هست كه به هنگام نياز به بعضى از وسائل زندگى، موقتاً از همسايه به عاريت مى‌گيرند، خانه پيامبر صلى الله عليه و آله نيز از اين قانون مستثنا نبوده، و گاه و بى‌گاه مى‌آمدند و چيزى از همسران پيامبر صلى الله عليه و آله به عاريت مى‌خواستند، روشن است قرار گرفتن همسران پيامبر در معرض ديد مردم (هر چند با حجاب اسلامى) كار خوبى نبود، لذا،