آورى زكات از طايفه «بنى المصطلق» آنها را متهم به قيام بر ضد اسلام كردى و خداوند در آيه ٦ سوره «حجرات»: «يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِنْ جاءَكُمْ
فاسِقٌ بِنَبَإٍ فَتَبَيَّنُوا ...» تو را تكذيب كرد و فاسق خواند». «١»
بعضى در اينجا افزوده‌اند: آيه «أَ فَمَنْ كانَ مُؤْمِناً كَمَنْ كانَ فاسِقاً» بعد از اين گفتگو نازل شده، اما با توجه به اين كه: سوره مورد بحث (سوره سجده) در «مكّه» نازل گرديده، و داستان «وليد» و «بنى المصطلق» در «مدينه» اتفاق افتاد، به نظر مى‌رسد اين از قبيل تطبيق آيه بر يك مصداق روشن باشد.
ولى بنابر قول بعضى از مفسران، كه آيه فوق و دو آيه بعد از آن را «مدنى» مى‌دانند، مشكلى از اين نظر باقى نمى‌ماند و مانعى ندارد كه اين سه آيه بعد از گفتگوى فوق نازل شده باشد.
به هر حال، نه در ايمان عميق و ريشه‌دار اميرمؤمنان على بن ابيطالب عليه السلام بحثى است و نه در فسق «وليد» كه به هر دو در آيات قرآن اشاره شده است.
***
آيه بعد، اين عدم مساوات را به صورت گسترده‌ترى بيان مى‌كند، مى‌فرمايد:
«اما آنها كه ايمان آوردند و عمل صالح انجام دادند باغهاى بهشت جاويدان از آن آنها خواهد بود» «أَمَّا الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ فَلَهُمْ جَنَّاتُ الْمَأْوى‌». «٢»

پس از آن، مى‌افزايد: «اين جنات مأوى، وسيله پذيرائى خداوند از آنها