تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٩١
منتظر رحمت خدا و آنها منتظر عذاب او!).
تفسير:
روز پيروزى ما!
آيات گذشته با تهديد مجرمان بىايمان آميخته بود، و نخستين آيه مورد بحث، نيز توضيح و تكميلى بر اين تهديد است، مىفرمايد: «آيا همين براى هدايت آنها كافى نيست كه افراد زيادى از مردمى كه در قرون پيش از آنها زندگى داشتند هلاك كرديم؟ و آنها را به كيفر اعمالشان رسانديم»؟ «أَ وَ لَمْيَهْدِ لَهُمْ كَمْ أَهْلَكْنا مِنْ قَبْلِهِمْ مِنَ الْقُرُونِ». «١»
«اينها در مساكن و يران شده آنان راه مىروند» و آثار آن اقوام نفرين شده را با چشم خود مىبينند «يَمْشُونَ فِي مَساكِنِهِمْ». «٢»
سرزمين بلا ديده «عاد» و «ثمود» و شهرهاى ويران شده «قوم لوط» در سر راه آنها به «شام» قرار دارد، هر زمان از اين سرزمينهائى كه يك روز مركز اقوامى قدرتمند و در عين حال گمراه و آلوده بود، و هر چه پيامبران آنها به آنان هشدار دادند، اثرى نبخشيد و سرانجام عذاب الهى طومار زندگانيشان را در نورديد، عبور مىكنند، گوئى تمام سنگريزههاى بيابان و كاخهاى ويران شده آنها صد زبان دارند، و فرياد مىزنند، و نتيجه كفر و آلودگى را بازگو مىكنند، اما گوئى گوش شنوا را به كلى از دست دادهاند.
لذا، در پايان آيه مىافزايد: «در اين موضوع نشانههائى از قدرت خدا، و درسهاى عبرتى است آيا نمىشنوند»؟ «إِنَّ فِي ذلِكَ لَآياتٍ أَ فَلايَسْمَعُونَ».