٣- منظور از «شفيع» در اينجا ناصر و يار و ياور است، و مى‌دانيم يار و ياور و ناصر تنها خدا است، و اين كه: بعضى شفاعت را در اينجا به معنى آفرينش و تكميل نفوس گرفته‌اند، در حقيقت به همين معنى باز مى‌گردد.
***
در آخرين آيه مورد بحث، نخست اشاره به توحيد پروردگار، آن گاه به مسأله «معاد» اشاره مى‌كند، و به اين ترتيب، سه شاخه توحيد كه در آيات گذشته بيان شده (توحيد خالقيت و حاكميت و عبوديت) در اينجا با ذكر «توحيد ربوبيت» يعنى تدبير جهان هستى تنها به وسيله خداوند، تكميل مى‌گردد.
مى‌فرمايد: «خداوند امور اين جهان را از مقام قرب خود به سوى زمين تدبير مى‌كند» «يُدَبِّرُ الأَمْرَ مِنَ السَّماءِ إِلَى الأَرْضِ».
و به تعبير ديگر، خداوند تمام عالم هستى را از آسمان گرفته تا زمين، زير پوشش تدبير خود قرار داده است، و جز او مدبرى در اين جهان وجود ندارد. «١»
سپس مى‌افزايد: «تدبير امور در روزى كه مقدار آن هزار سال از سالهائى است كه شما مى‌شماريد، به سوى او باز مى‌گردد» «ثُمَّ يَعْرُجُ إِلَيْهِ فِي يَوْمٍ كانَ مِقْدارُهُ أَلْفَ سَنَةٍ مِمَّا تَعُدُّونَ».
منظور از اين روز، روز قيامت است.
توضيح اين كه: مفسران در تفسير آيه فوق سخنان فراوانى گفته‌اند و احتمالات مختلفى داده‌اند:
١- بعضى آن را اشاره به «قوس نزولى» و «صعودى» تدبير عالم در همين دنيا دانسته‌اند.