واقعيتها را در نظر او دگرگون سازد، و قدرت تشخيص را از او بگيرد كه حب دنيا ريشه همه گناهان است، ديگر اين كه: وسوسه‌هاى شيطانى او را فريب دهد، و مغرور سازد، و از مبدأ و معاد دور كند.
اگر اين دو راه نفوذ گناه بسته شود، ديگر، هيچ خطرى او را تهديد نمى‌كند، و به اين ترتيب، چهار دستور فوق مجموعه كاملى از برنامه نجات آدمى را فراهم مى‌سازد.
***
در آخرين آيه اين سوره، به تناسب بحثى كه پيرامون روز رستاخيز در آيه قبل به ميان آمد، سخن از علومى به ميان مى‌آورد كه: مخصوص پروردگار است مى‌گويد: «آگاهى بر زمان قيام قيامت مخصوص خدا است» «إِنَّ اللَّهَ عِنْدَهُ عِلْمُ السَّاعَةِ».
«و او است كه باران را نازل مى‌كند» و از تمام جزئيات نزول آن آگاه است «وَ يُنَزِّلُ الْغَيْثَ».
و نيز «او است كه از فرزندانى كه در رحم مادرانند (با تمام مشخصات آنها) آگاه است» «وَ يَعْلَمُ ما فِي الأَرْحامِ».
«و هيچ كس نمى‌داند فردا چه مى‌كند» «وَ ما تَدْرِي نَفْسٌ ما ذا تَكْسِبُ غَداً».
«و هيچ كس نمى‌داند در چه سرزمينى مى‌ميرد»؟ «وَ ما تَدْرِي نَفْسٌ بِأَيِّ أَرْضٍ تَمُوتُ».
«خداوند عالم و آگاه است» «إِنَّ اللَّهَ عَلِيمٌ خَبِيرٌ».
گوئى مجموع اين آيه، پاسخ به سؤالى است، كه در زمينه قيامت مطرح مى‌شود، همان سؤالى كه بارها مشركان قريش از پيامبر صلى الله عليه و آله كردند و گفتند: مَتى‌