باطل است و هم محتواى آن، به اين ترتيب كه: اشعار عشقى و فسادانگيز را با آهنگ‌هاى مطرب بخوانند، و گاه، تنها آهنگ، «غنا» است، به اين ترتيب كه اشعار پر محتوا، يا آيات قرآن و دعاء و مناجات را به آهنگى بخوانند كه مناسب مجالس عياشان و فاسدان است، و در هر دو صورت حرام مى‌باشد (دقت كنيد).
ذكر اين نكته، نيز لازم است كه گاه، براى «غنا» دو رقم معنى ذكر مى‌شود:
«معنى عام» و «معنى خاص»، معنى خاص، همان است كه در بالا گفتيم يعنى آهنگ‌هاى تحريك شهوات و متناسب مجالس فسق و فجور.
ولى معنى عام، هرگونه صوت زيبا است، و لذا آنها كه «غنا» را به معنى عام تفسير كرده‌اند براى آن دو قسم قائل شده‌اند «غناى حلال» و «غناى حرام».
منظور از غناى حرام همان است كه در بالا گفته شد و منظور از غناى حلال صداى زيبا و خوشى است كه مفسده‌انگيز نباشد، و متناسب با مجالس فسق و فجور نگردد.
بنابراين، در اصل تحريم «غنا» تقريباً اختلافى نيست، اختلاف در نحوه تفسير آن است.
البته «غنا» مصاديق مشكوكى نيز دارد (مانند همه مفاهيم ديگر) كه انسان به راستى نمى‌داند فلان صوت، مناسب مجالس فسق و فجور است يا نه؟ و در اين صورت، به حكم اصل برائت، محكوم به حليت است (البته بعد از آگاهى كافى از مفهوم عرفى غنا طبق تعريف فوق).
و از اينجا روشن مى‌شود، صداها و آهنگهاى حماسى كه متناسب ميدانهاى نبرد و يا ورزش و يا مانند آن است دليلى بر تحريم آن نيست.
البته در زمينه غنا بحثهاى ديگرى نيز وجود دارد از قبيل پاره‌اى از استثناها كه بعضى براى آن قائل شده‌اند، و جمعى آن را انكار كرده‌اند، و مسائل ديگر كه