(مورد حساب قرار خواهد داد)؛ و خداوند آمرزنده و رحيم است.
٦- پيامبر نسبت به مؤمنان از خودشان سزاوارتر است، و همسران او مادران آنها [: مؤمنان‌] محسوب مى‌شوند؛ و خويشاوندان نسبت به يكديگر از مؤمنان و مهاجران در آنچه خدا مقرر داشته اولى هستند، مگر اين كه بخواهيد نسبت به دوستانتان نيكى كنيد (و سهمى از اموال خود را به آنها بدهيد)؛ اين حكم در كتاب (الهى) نوشته شده است.
تفسير:
ادعاهاى بيهوده
در تعقيب آيات گذشته كه، به پيامبر صلى الله عليه و آله دستور مى‌داد: تنها از وحى الهى تبعيت كند، نه از كافران و منافقان، در آيات مورد بحث، نتيجه تبعيت از آنها را منعكس مى‌كند كه، پيروى از آنان انسان را به يك مشت خرافات، اباطيل و انحرافات دعوت مى‌نمايد كه: سه مورد آن در نخستين آيه مورد بحث، بيان شده است:
نخست مى‌فرمايد: «خداوند براى هيچ كس دو قلب در درون وجودش قرار نداده است»! «ما جَعَلَ اللَّهُ لِرَجُلٍ مِنْ قَلْبَيْنِ فِي جَوْفِهِ».
جمعى از مفسران، در شأن نزول اين قسمت از آيه، نوشته‌اند: در زمان جاهليت مردى بود به نام «جميل بن معمر» داراى حافظه بسيار قوى، او ادعا مى‌كرد: در درون وجود من «دو قلب»! است كه با هر كدام از آنها بهتر از محمّد صلى الله عليه و آله مى‌فهمد! لذا مشركان قريش او را «ذو القلبين»! (صاحب دو قلب) مى‌ناميدند.
در روز جنگ «بدر» كه مشركان فرار كردند، «جميل بن معمر» نيز در ميان آنها بود، «ابوسفيان» او را در حالى ديد كه، يك لنگه كفشش در پايش بود و لنگه