تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٣٥
أَهْلَهُ مِنَ اللَّيْلِ فَتَوَضَّئا وَ صَلَّيا، كُتِبَا مِنَ الذَّاكِرِينَ اللَّهَ كَثِيراً وَ الذَّاكِرَاتِ: «هنگامى كه مرد همسرش را شبانگاه بيدار كند و هر دو وضو بگيرند و نماز (شب) بخوانند از مردان و زنانى خواهند بود كه بسيار ياد خدا مىكنند». «١»
و در حديثى از امام صادق عليه السلام مىخوانيم: «هر كس تسبيح فاطمه زهراء عليها السلام را در شب بگويد، مشمول اين آيه است». «٢»
بعضى از مفسران گفتهاند: «ذكر كثير» آن است كه در حال قيام و قعود و به هنگامى كه به بستر مىرود ياد خدا كند.
اما به هر حال، ذكر نشانه فكر است، و فكر مقدمه عمل، هدف، هرگز ذكر خالى از فكر و عمل نيست.
در پايان آيه، پاداش بزرگ اين گروه از مردان و زنانى را كه داراى ويژگيهاى دهگانه فوق هستند چنين بيان مىكند: «خداوند براى آنها مغفرت و پاداش عظيمى فراهم ساخته است» «أَعَدَّ اللَّهُ لَهُمْ مَغْفِرَةً وَ أَجْراً عَظِيماً».
نخست با آب مغفرت گناهان آنها را كه موجب آلودگى روح و جان آنها است مىشويد، سپس، پاداش عظيمى كه عظمتش را جز او كسى نمىداند در اختيارشان مىنهد، در واقع يكى از اين دو، جنبه نفى ناملايمات دارد و ديگر، جلب ملايمات.
تعبير به «أَجْراً» خود دليل بر عظمت آن است، و توصيف آن با وصف «عظيم» تأكيدى بر اين عظمت است، و مطلق بودن اين عظمت، دليل ديگرى است بر وسعت دامنه آن، بديهى است چيزى را كه خداوند بزرگ، بزرگ بشمرد فوقالعاده عظمت دارد.