عزيز و حكيم است.
٢٨- آفرينش و برانگيختن (و زندگى دوباره) همه شما (در قيامت) همانند يك فرد بيش نيست؛ خداوند شنوا و بيناست!
٢٩- آيا نديدى كه خداوند شب را در روز و روز را در شب داخل مى‌كند، و خورشيد و ماه را مسخر ساخته و هر كدام تا سر آمد معينى به حركت خود ادامه مى‌دهند؟! خداوند به آنچه انجام مى‌دهيد آگاه است.
٣٠- اينها همه به دليل آن است كه خداوند حق است، و آنچه غير از او مى‌خوانند باطل است، و خداوند بلند مقام و بزرگ مرتبه است!
تفسير:
ده وصف از اوصاف پروردگار
در شش آيه فوق، مجموعه‌اى از صفات خداوند بيان شده است كه در حقيقت ده صفت عمده يا ده اسم از اسماء الحسنى را بيان مى‌كند:
غنى، حميد، عزيز، حكيم، سميع، بصير، خبير، حق، على و كبير.
اين از يك نظر، و از سوى ديگر، در آيه نخست از «خالقيت» خداوند سخن مى‌گويد، در آيه دوم از «مالكيت مطلقه» او، در آيه سوم از «علم بى‌انتهايش» بحث مى‌كند و در آيه چهارم و پنجم از «قدرت نامتناهيش».
و در آخرين آيه نتيجه مى‌گيرد: كسى كه داراى اين صفات است «حق» است و غير از او همه باطل و هيچ و پوچند.
با توجه به اين بحث اجمالى، به شرح آيات باز گرديم:
نخست مى‌فرمايد: «اگر از آنها سؤال كنى چه كسى آسمانها و زمين را آفريده است؟ به طور قطع در پاسخ مى‌گويند: اللَّه» «وَ لَئِنْ سَأَلْتَهُمْ مَنْ خَلَقَ السَّماواتِ وَ