«قرطبى» در ذيل آيات مورد بحث، در همين زمينه چنين مى‌گويد: «غناى معمول در ميان گروهى از مردم، هر گاه مشتمل بر اشعار عاشقانه درباره «زنان» و توصيف زيبائى‌هاى آنان، و ذكر شراب و محرمات ديگر باشد، همه «علما» در حرمت آن متفقند؛ چرا كه مصداق «لهو و غناى» مذموم مى‌باشد، و اما اگر از اين امور خالى گردد، مختصرى از آن در اعياد و جشن‌هاى زفاف جائز است، و همچنين براى نشاط بخشيدن به هنگام انجام كارهاى مشكل،- آن گونه كه در «تاريخ اسلام» در مسأله حفر «خندق» آمده، و يا اشعارى كه «انجشه» به هنگام حركت قافله به سوى «مكّه» در «حجة الوداع» براى تحريك «شتران» مى‌خوانده است- اما آنچه امروز در ميان «صوفيه» معمول است كه انواع آلات طرب را در اين زمينه به كار مى‌برند حرام است». «١»
آنچه را كه «قرطبى» به صورت استثناء بيان كرده، از قبيل خواندن «حَدى‌» (آواز مخصوص) براى شتران، يا اشعار مخصوصى كه مسلمانان با آهنگ به هنگام حفر «خندق» مى‌خواندند، به احتمال قوى اصلًا جزء غنا نبوده و نيست، و شبيه اشعارى است كه گروهى با آهنگ مخصوص در راهپيمائى‌ها يا مجالس جشن و عزادارى مذهبى مى‌خوانند.
در منابع اسلامى، دلائل زيادى بر تحريم «غنا» در دست است، از جمله، آيه فوق: «وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ يَشْتَرِى لَهْوَ الْحَدِيْثِ ...» و بعضى ديگر از آيات قرآن كه حداقل طبق رواياتى كه در تفسير اين آيات وارد شده بر «غنا» تطبيق گرديده، و يا «غنا» از مصاديق آن شمرده شده است.
در حديثى از امام صادق عليه السلام مى‌خوانيم كه در تفسير آيه: «وَ اجْتَنِبُوا قَوْلَ الزُّورِ» «٢»
فرمود: