خاص به آنها داده شد.
و يا به تعبير ديگر، به مردم دستور داده شده كه، به هنگام تقاضاى چيزى از آنها با آنها از پشت پرده، تقاضاى خود را مطرح كنند.
مخصوصاً تعبير به «وَراء» (پشت) گواه اين معنى است.
لذا، قرآن بعد از اين دستور، فلسفه آن را چنين بيان مى‌فرمايد: «اين براى پاكى دلهاى شما و آنان بهتر است» «ذلِكُمْ أَطْهَرُ لِقُلُوبِكُمْ وَ قُلُوبِهِنَّ».
گر چه، اين نوع تعليل با حكم استحبابى مناسبت دارد، ولى ظهور امر در جمله «فَاسْئَلُوهُنَّ» در وجوب متزلزل نمى‌شود؛ چرا كه اين نوع تعليل در موارد احكام واجب ديگر نيز احياناً آمده است.
* پنجمين حكم را به اين صورت بيان مى‌فرمايد: «شما حق نداريد رسول خدا را آزار دهيد» «وَ ما كانَ لَكُمْ أَنْ تُؤْذُوا رَسُولَ اللَّهِ».
گر چه عمل ايذائى، در خود اين آيه منعكس است و آن: بى‌موقع به خانه پيامبر رفتن، و پس از صرف غذا نشستن و مزاحم شدن، و در روايات شأن نزول نيز آمده كه، بعضى از كوردلان، سوگند ياد كرده بودند كه: بعد از پيامبر صلى الله عليه و آله با همسران او ازدواج كنند، اين سخن نيز ايذاء ديگرى بود، ولى، به هر حال مفهوم آيه عام است و هرگونه اذيت و آزار را شامل مى‌شود.
* سرانجام، ششمين و آخرين حكم را در زمينه حرمت ازدواج با همسران پيامبر بعد از او، چنين بيان مى‌كند: «شما هرگز حق نداريد كه همسران او را بعد از او به همسرى خويش در آوريد كه اين كار در نزد خدا عظيم است» «وَ لا أَنْ تَنْكِحُوا أَزْواجَهُ مِنْ بَعْدِهِ أَبَداً إِنَّ ذلِكُمْ كانَ عِنْدَ اللَّهِ عَظِيماً».