تو را مصفّا، و زندگى تو را روشن مى‌سازد.
آثار گناه را از جانت مى‌شويد، نور ايمان را در سراى قلبت پرتوافكن مى‌دارد، و تو را از فحشاء و منكرات باز مى‌دارد.
بعد از برنامه نماز به مهمترين دستور اجتماعى يعنى «امر به معروف و نهى از منكر» پرداخته، مى‌گويد: «مردم را به نيكى‌ها و معروف دعوت كن و از منكرات و زشتى‌ها باز دار» «وَ أْمُرْ بِالْمَعْرُوفِ وَ انْهَ عَنِ الْمُنْكَرِ».
و بعد از اين سه دستور مهم عملى، به مسأله «صبر و استقامت» كه در برابر ايمان، همچون سر، نسبت به تن است، پرداخته مى‌گويد: «در برابر مصائب و مشكلاتى كه بر تو وارد مى‌شود، صابر و شكيبا باش كه اين از وظائف حتمى و كارهاى اساسى هر انسانى است» «وَ اصْبِرْ عَلى‌ ما أَصابَكَ إِنَّ ذلِكَ مِنْ عَزْمِ الأُمُورِ».
مسلّم است كه، در همه كارهاى اجتماعى، مخصوصاً در برنامه امر به معروف و نهى از منكر، مشكلات فراوانى وجود دارد، و سود پرستانِ سلطه‌جو، و گنهكاران آلوده و خودخواه، به آسانى تسليم نمى‌شوند، و حتى در مقام اذيت و آزار، و متهم ساختن آمران به معروف و ناهيان از منكر بر مى‌آيند، كه بدون صبر و استقامت و شكيبائى، هرگز نمى‌توان بر اين مشكلات پيروز شد.
«عزم» به معنى اراده محكم است و تعبير به «عزم الامور» در اينجا يا به معنى كارهائى است كه دستور مؤكد، از سوى پروردگار به آن داده شده است، و يا كارهائى كه انسان بايد نسبت به آن عزم آهنين و تصميم راسخ داشته باشد، و هر كدام از اين دو معنى باشد، اشاره به اهميت آنست.
تعبير «ذلك» اشاره به صبر و شكيبائى است و اين احتمال نيز وجود دارد، به همه امورى كه در آيه فوق ذكر شده، از جمله نماز، و امر به معروف و نهى از