روز قيامت مى‌خوانيم: تَعْرُجُ الْمَلائِكَةُ وَ الرُّوحُ إِلَيْهِ فِي يَوْمٍ كانَ مِقْدارُهُ خَمْسِينَ أَلْفَ سَنَةٍ: «فرشتگان و روح به سوى او عروج مى‌كنند، در روزى كه پنجاه هزار سال است» چگونه مى‌توان ميان آيه مورد بحث، كه مقدار آن را فقط يك هزار سال تعيين مى‌كند، و آيه سوره «معارج» جمع كرد؟
پاسخ اين سؤال، در حديثى كه در «امالى شيخ طوسى» آمده از «امام صادق» عليه السلام نقل شده، فرمود: انَّ فِى الْقِيامَةِ خَمْسِيْنَ مَوْقِفاً، كُلُّ مَوْقِفٍ مِثْلُ أَلْفِ سِنَةٍ مِمَّا تَعُدُّونَ، ثُمَّ تَلا هذِهِ الآيَةَ فِي يَوْمٍ كانَ مِقْدارُهُ خَمْسِينَ أَلْفَ سَنَةٍ:
«در قيامت پنجاه موقف (محل توقف براى رسيدگى به اعمال و حساب) است كه هر موقفى به اندازه يك هزار سال از سال‌هائى است كه شما مى‌شمريد، سپس اين آيه را تلاوت فرمود: در روزى كه مقدارش پنجاه هزار سال است».
البته اين تعبيرات، منافاتى با اين مطلب نيز ندارد، كه عدد هزار و پنجاه هزار در اينجا عدد شماره‌اى نباشد، بلكه هر كدام براى تكثير و بيان فزونى باشد، يعنى در قيامت پنجاه موقف است، كه در هر موقفى انسان مدت بسيار زيادى بايد توقف كند.
***
نكته:
سوء استفاده از آيه «يدبر الامر»
بعضى از پيروان مسلك‌هاى ساختگى در عصر ما براى توجيه مسلك خود، آيه فوق را دستاويز قرار داده و با اشتباه‌كارى و مغالطه، خواسته‌اند آن را بر منظور خود تطبيق كنند، و اتفاقاً وقتى انسان با غالب مبلغين آنها روبرو مى‌شود، از جمله دلائلى كه فوراً به آن متشبث مى‌شوند همين آيه «يُدَبِّرُ الأَمْرَ مِنَ السَّماءِ إِلَى الأَرْضِ ...» مى‌باشد، آنها مى‌گويند: