نام‌هاى اين سوره
معروف اين است: اين سوره در «مكّه» نازل شده است. بعضى از مفسران هيچ يك از آيات آن را استثناء نكرده‌اند، ولى بعضى ديگر، آيات ١٨ تا ٢٠ را «مدنى» مى‌دانند، و معتقدند: اين سه آيه در «مدينه» نازل شده، در حالى كه، هيچ قرينه و نشانه‌اى در اين آيات از مدنى بودن به چشم نمى‌خورد.
نام اين سوره، در بعضى از روايات و در لسان مشهور مفسران، «سوره سجده» يا «الم سجده» است، و گاه براى مشخص ساختن آن، از سوره «حم سجده» آن را به نام «سجده لقمان» مى‌خوانند، چرا كه بعد از سوره «لقمان» قرار گرفته.
در بعضى از روايات نيز از آن به «الم تنزيل» ياد شده.
«فخر رازى» و «آلوسى» نيز نام سوره «مضاجع» را از جمله نام‌هاى آن ذكر كرده‌اند (به تناسب آيه ١٦ اين سوره، تَتَجافى‌ جُنُوبُهُمْ عَنِ الْمَضاجِعِ ...).
***
فضيلت تلاوت سوره سجده
در حديثى از پيامبر گرامى اسلام صلى الله عليه و آله چنين آمده: وَ مَنْ قَرَأَ الم تَنْزِيْل، وَ تَبارَكَ الَّذِى بِيَدِهِ الْمُلْكُ، فَكَأَنَّما أَحْيا لَيْلَةَ الْقَدْرِ!: «كسى كه سوره «الم تنزيل» و «تبارك» را بخواند مانند آن است كه شب قدر را احيا گرفته باشد». «١»
در حديث ديگرى از امام جعفر بن محمد الصادق عليه السلام چنين نقل شده: مَنْ قَرَأَ سُورَةَ السَّجْدَةِ فِي كُلِّ لَيْلَةِ جُمُعَةٍ أَعْطَاهُ اللَّهُ كِتَابَهُ بِيَمِينِهِ، وَ لَمْ‌يُحَاسِبْهُ بِمَا