تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٧٤
محكمى چنگ زده (و به تكيه گاه مطمئنى تكيه كرده است)؛ و عاقبت همه كارها به سوى خدا است.
٢٣- و كسى كه كافر شود، كفر او تو را غمگين نسازد؛ بازگشت همه آنان به سوى ما است، و ما آنها را از اعمالى كه انجام دادهاند (و نتايج شوم آن) آگاه خواهيم ساخت؛ خداوند به آنچه درون سينههاست آگاه است.
٢٤- ما اندكى آنها را از متاع دنيا بهرهمند مىكنيم سپس آنها را به تحمل عذاب شديدى وادار مىسازيم!
تفسير:
تكيه گاه مطمئن!
بعد از پايان اندرزهاى ده گانه «لقمان» در زمينه «مبدأ و معاد، راه و رسم زندگى و برنامههاى اجتماعى و اخلاقى»، قرآن براى تكميل آن، به سراغ بيان نعمتهاى الهى مىرود، تا حسّ شكرگزارى مردم را برانگيزد، شكرى كه سرچشمه «معرفة اللَّه» و انگيزه اطاعت فرمان او مىشود. «١»
روى سخن را به همه انسانها كرده مىگويد: «آيا نديديد، خداوند آنچه را در آسمانها و زمين است مسخر فرمان شما كرد، كه در مسير منافع و سود شما حركت كنند»؟ «أَ لَمْتَرَوْا أَنَّ اللَّهَ سَخَّرَ لَكُمْ ما فِي السَّماواتِ وَ ما فِي الأَرْضِ».
تسخير موجودات آسمانى و زمينى، براى انسان، مفهوم وسيعى دارد: هم شامل امورى مىشود كه در قبضه اختيار او است و با ميل و ارادهاش در مسير