نيست، بلكه، هدف ذكرى است كه سرچشمه فكر گردد، همان فكرى كه بازتاب گسترده‌اش در اعمال انسان آشكار شود. چنان كه در روايات به اين معنى تصريح مى‌كند. «١»
***
٢- توضيحى درباره «لقاء اللَّه»
گفتيم: اين تعبير در قرآن مجيد معمولًا اشاره به قيامت است و از آنجا كه ملاقات حسى در مورد پروردگار، مفهوم ندارد، چرا كه او نه جسم است و نه داراى عوارض جسم، بعضى از مفسران ناچار شده‌اند، به اصطلاح، مضافى در اينجا در تقدير بگيرند، و بگويند: منظور «لقاء ثواب اللَّه» يا «ملاقات فرشتگان خدا» است.
اما «لقاء» را مى‌توان در اينجا به معنى لقاى حقيقى و با چشم دل گرفت؛ چرا كه در قيامت حجابها كنار مى‌رود، و عظمت خدا و آيات او از هر زمان روشنتر جلوه مى‌كند، انسان به مقام شهود باطنى، و ديد قلبى مى‌رسد، و هر كس به مقدار معرفت، و عمل صالحش به مرحله عاليترى از اين شهود، نائل مى‌گردد.
«فخر رازى» در تفسيرش در اينجا بيان جالب ديگرى دارد كه با آنچه گفتيم قابل جمع است، او مى‌گويد: «انسان در اين دنيا، به خاطر غرق شدن در امور مادى و تلاش براى معاش، غالباً از خدا غافل مى‌شود، ولى در قيامت كه همه اين شواغل فكرى بر طرف مى‌گردد، انسان با تمام وجودش متوجه پروردگار عالم خواهد شد و اين است معنى لقاء اللَّه». «٢»
ضمناً، از آنچه گفتيم روشن شد، گفتار بعضى از مفسران كه: اين تعبير را