براى كافران و ظالمان كه اين قدر در خواست وعده پيروزى مؤمنان و عذاب استيصال براى كفار نكنيد، كه اگر اين درخواست شما عملى شود، ديگر نه مجالى به شما داده مى‌شود، و نه اگر مجال پيدا كنيد و ايمان آوريد، پذيرفته خواهد شد.
اين معنى، مخصوصاً تناسب بسيار زيادى با آيات گذشته در مورد هلاك اقوام سركشى كه در قرون پيشين زندگى مى‌كردند و گرفتار مجازات الهى شدند و نابود گشتند، دارد.
زيرا كفار «مكّه» با شنيدن اين سخن كه در دو آيه قبل آمده، طبعاً از روى لجاجت، تقاضاى چنين موضوعى را درباره خود مى‌كردند، اما قرآن به آنها هشدار مى‌دهد كه: هرگز تقاضاى چنين مطلبى را نكنند، كه اگر عذاب نازل شود چيزى براى شما باقى نمى‌ماند.
***
سرانجام در آخرين آيه اين سوره (سوره سجده) با يك تهديد گويا و پر معنى سخن را پايان داده، چنين مى‌گويد: «اى پيامبر! اكنون كه چنين است از آنها روى بگردان و منتظر باش، آنها نيز منتظرند» «فَأَعْرِضْ عَنْهُمْ وَ انْتَظِرْ إِنَّهُمْ مُنْتَظِرُونَ».
حالا كه، نه بشارت در آنها اثر مى‌كند، و نه انذار، نه اهل منطق و استدلالند تا با مشاهده آثار الهى در پهنه آفرينش، او را بشناسند و غير او را پرستش نكنند، و نه وجدانى بيدار دارند كه از درون جان به نغمه توحيد گوش فرا دهند، از آنها روى بگردان. تو منتظر رحمت خدا باش! و آنها منتظر عذاب او، كه آنها فقط لايق عذابند!
***