رَسُولَ اللَّهِ» و مانند آن مى‌باشد، كه محتوايش تقاضاى سلامت پيامبر صلى الله عليه و آله از پيشگاه خدا است.
«ابو حمزه ثمالى» از يكى از ياران پيامبر صلى الله عليه و آله به نام «كعب» چنين نقل مى‌كند: «هنگامى كه آيه فوق نازل شد، عرض كرديم: سلام بر تو را مى‌دانيم، ولى «صلات» بر تو چگونه است؟ فرمود: بگوئيد: «اللَّهُمَّ صَلِّ عَلى‌ مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ كَمَا صَلَّيْتَ عَلَى إِبْرَاهِيمَ وَ آلِ إِبْرَاهِيمَ إِنَّكَ حَمِيْدٌ مَجِيدٌ، وَ بارِكَ عَلى‌ مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ كَمَا بارَكْتَ عَلى‌ إِبْرَاهِيمَ وَ آلِ إِبْرَاهِيمَ إِنَّكَ حَمِيْدٌ مَجِيدٌ».
از اين حديث، هم چگونگى صلاة و درود بر پيامبر صلى الله عليه و آله روشن مى‌شود، و هم معنى سلام. «١»
گرچه اين دو معنى، براى سلام، كاملًا متفاوت به نظر مى‌رسد، ولى با دقت مى‌توان آنها را به نقطه واحدى معطوف كرد، و آن تسليم قولى و عملى در برابر پيامبر صلى الله عليه و آله است، زيرا كسى كه به او سلام مى‌فرستد و تقاضاى سلامت او را از خدا مى‌كند، نسبت به او عشق مى‌ورزد، و او را به عنوان پيامبرى واجب الاطاعه مى‌شناسد.
***
٤- قابل توجه اين كه: درباره كيفيت صلوات بر پيامبر صلى الله عليه و آله در روايات بى‌شمارى كه از طرق اهل سنت و اهل بيت عليهم السلام رسيده، صريحاً آمده است: «آل محمّد» را به هنگام صلوات بر «محمّد» بيفزاييد.
در «درّ المنثور» از «صحيح بخارى» و «مسلم» و «ابو داود» و «ترمذى» و «نسائى» و «ابن ماجه» و «ابن مردويه» و روات ديگرى از «كعب بن عجره» نقل شده كه: مردى خدمت پيامبر صلى الله عليه و آله عرض كرد: أَمَّا السَّلامُ عَلَيْكَ فَقَدْ عَلِمْنَا فَكَيْفَ الصَّلاةُ عَلَيْكَ: «سلام بر تو را ما مى‌دانيم چگونه است، اما صلات بر شما