تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٩٧
مىكند.
مىگويد: «آيا نديدى كشتىها بر صفحه درياها به فرمان خدا، و به بركت نعمت او حركت مىكنند»؟! «أَ لَمْتَرَ أَنَّ الْفُلْكَ تَجْرِي فِي الْبَحْرِ بِنِعْمَتِ اللَّهِ». «١»
«هدف اين است كه گوشهاى از آيات عظمتش را به شما نشان دهد» «لِيُرِيَكُمْ مِنْ آياتِهِ».
آرى، «در اينها نشانههائى است براى كسانى كه بسيار شكيبا و شكرگزارند» «إِنَّ فِي ذلِكَ لَآياتٍ لِكُلِّ صَبَّارٍ شَكُورٍ».
بدون شك، حركت كشتىها بر صفحه اقيانوسها نتيجه مجموعهاى از قوانين آفرينش است:
حركت منظم بادها از يكسو.
وزن مخصوص چوب يا مواردى كه با آن كشتى را مىسازند، از سوى ديگر.
ميزان غلظت آب، از سوى سوم.
و فشارى كه از ناحيه آب بر اجسامى كه در آن شناور مىشوند، از سوى چهارم.
و هر گاه در يكى از اين امور، اختلالى رخ دهد يا كشتى در قعر دريا فرو مىرود، يا واژگون مىشود و يا در وسط دريا سرگردان و حيران مىماند.
اما خداوندى كه اراده كرده است: پهنه درياها را بهترين شاهراه براى مسافرت انسانها، و حمل مواد مورد نياز از نقطهاى به نقطه ديگر قرار دهد، اين شرائط را كه هر يك نعمتى از نعمتهاى او است، فراهم ساخته.